Την πρώτη Κυριακή του Ιούλη,
στα πλαίσια του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης,

η Ομάδα Δημιουργικής Γραφής- Στέκι Μεταναστών Θεσσαλονίκης
και
το Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων Θεσσαλονίκης
πραγματοποιήσαμε την εκδήλωση

«Κίνημα και δημιουργική γραφή απέναντι στην εργασιακή εκμετάλλευση«.
Συζητήσαμε, με τη συμβολή του Σωματείου Βιβλίου- Χάρτου Θεσσαλονίκης,
για το παρελθόν, το παρόν
και το μέλλον του αγώνα
για την προάσπιση της κυριακάτικης αργίας

και παρουσιάσαμε αποσπάσματα από τα κείμενα του project «Ποτέ την Κυριακή!»

Την Κυριακή 17/7, με αφορμή τις εκπτώσεις, τα μαγαζιά θα παραμείνουν ανοιχτά.
Ο Συντονισμός Δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη Εργασία
καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία,
ραντεβού στις 12:00 Τσιμισκή με Αγ. Σοφίας γωνία.

                          Ούτε 52 ούτε και 7, καμία Κυριακή τα μαγαζιά ανοιχτά!                      

Advertisements

Πως περάσατε το Σαββατοκύριακο παιδιά;

της Μαριάννας Κόκοτα

Με τον καιρό και βιώνοντας την κρίση πιο βαθιά, είναι πιο δύσκολο να είσαι δασκάλα σε παιδιά προσχολικής ηλικίας σε παιδικό σταθμό στις μεγάλες πόλεις.

Θα σκεφτεί κάποιος, γιατί ιδιαίτερα στην προσχολική ηλικία και γιατί στις μεγάλες πόλεις;
Για τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς των άλλων βαθμίδων είναι εύκολο;
Για τα παιδιά που μεγαλώνουν στην περιφέρεια είναι διαφορετικά;

Στην προσχολική ηλικία, όταν τα παιδιά φιλοξενούνται στους παιδικούς σταθμούς, δεν διδάσκονται γράμματα και αριθμούς, δεν έχουν ασκήσεις να συζητήσουμε γυρίζοντας από το Σαββατοκύριακο και με άλλα λόγια δεν έχουμε απαραίτητα κοινά προβλήματα να λύσουμε. Το κάθε παιδί βιώνει μια ξεχωριστή πραγματικότητα στο σπίτι του, την οποία και φέρει μαζί του στον σταθμό. Δεδομένου ότι οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί δεν εξυπηρετούν απαραίτητα μόνο τις οικογένειες που μένουν στην ίδια γειτονιά, συχνά φιλοξενούν παιδιά που ανήκουν σε διαφορετικά κοινωνικο- οικονομικά στρώματα, διατηρώντας με αυτό τον τρόπο μια ποικιλία στη σύνθεση των εμπειριών των παιδιών.

Στην προσχολική ηλικία, ασχολούμαστε με τις εμπειρίες που τα παιδιά βιώνουν για πρώτη φορά και τους δίνουμε τον συναισθηματικό χώρο να εκφραστούν. Ασχολούμαστε γενικώς με τις εμπειρίες τους: τι είδαν, τι άκουσαν, τι μύρισαν, τι γεύτηκαν, τι ένιωσαν, τι σκέφτηκαν. Στους παιδικούς σταθμούς υπάρχει ο χρόνος να εκφραστεί αυτό το βίωμα, είτε λεκτικά μέσα από μια αφήγηση, είτε έμμεσα, μέσα από το συμβολικό παιχνίδι, το παιχνίδι των ρόλων κλπ.

Η ζωή για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας στα αστικά κέντρα, βιώνεται εξ ορισμού σε κλειστούς χώρους, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες, όπως παιδότοποι, θέατρα, κινηματογράφοι. Χώροι που χρεώνουν τους γονείς για τον χώρο που πιάνει το παιδί τους, προκειμένου να απασχοληθεί εποικοδομητικά, καθαρά, ελεγχόμενα και με ασφάλεια.
Αντίθετα, στην περιφέρεια ο χώρος που τα παιδιά μεγαλώνουν διατηρεί περισσότερα «φυσικά» χαρακτηριστικά, προτρέποντας τη συνεύρεση γονιών και παιδιών σε ένα άλσος, σε μία βόλτα, σε μια εκδρομή πιο εύκολα, χωρίς χρέωση, χωρίς κόπο, χωρίς ιδιαίτερη προνοητικότητα για να συμβεί.

Επανέρχομαι λοιπόν, σε αυτό που είπα στην αρχή, ότι δηλαδή με τον καιρό και βιώνοντας την κρίση είναι πιο δύσκολο να είσαι δασκάλα σε παιδιά προσχολικής ηλικίας σε παιδικό σταθμό στις μεγάλες πόλεις.

Το θέμα της Δευτέρας: «Πως περάσατε το Σαββατοκύριακο», είναι το πιο δύσκολο για να το χειριστείς, ως δασκάλα στον παιδικό σταθμό στην Αθήνα αυτή την περίοδο της κρίσης. Θα ακούσεις παιδιά να λένε ότι πήγαν στο ζωολογικό κήπο, το πλανητάριο, ότι έφτιαξαν κάποιο γλυκό στο μίξερ με τη μητέρα τους, ότι πήγαν βόλτα με το μπαμπά τους με το αυτοκίνητο στη θάλασσα, και άλλα που σου αφηγούνται όλο το τηλεοπτικό πρόγραμμα των καναλιών, γιατί ήταν το μόνο που μπορούσαν να κάνουν το Σαββατοκύριακο, καθώς οι γονείς τους ή δούλευαν ή δεν είχαν χρήματα να διαθέσουν για μία «πολυτελή» δραστηριότητα για το παιδιά τους.

Στις ελεύθερες συζητήσεις τους ακούς να λένε μεταξύ τους: «Μα, καλά εσύ μόνο τηλεόραση είδες;» «Η μαμά μου είπε ότι έπρεπε να καθαρίσει το σπίτι, γιατί τις καθημερινές δεν προλαβαίνει» «Ο μπαμπάς μου είχε παράσταση το Σάββατο και την Κυριακή» «Η μαμά μου ήταν βραδινή και το Σάββατο και την Κυριακή».

Πάντα υπήρχε μια ομάδα εργαζόμενων γονέων που δούλευε Σάββατο ή/και Κυριακή με ακατάστατα ωράρια, ανεξάρτητα από την κρίση και πάντα αυτοί οι γονείς μιλάνε με ενοχή για τη δουλειά τους, ως προς την απουσία τους από τη ζωή των παιδιών τους. Παρόλο που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η φύση της εργασίας τους τέτοια (π.χ. γιατρός, ηθοποιός κλπ), και δεν υπάρχει η δυνατότητα να είναι παρόντες και να τους προσφέρουν την καλώς εννοούμενη «ρουτίνα» της ζωής των άλλων παιδιών. Αντιθέτως, πρέπει να επενδύσουν χρόνο, στο να τους εξηγήσουν γιατί εκείνα περνούν τον χρόνο τους διαφορετικά από τα υπόλοιπα παιδιά. Έχουν να αντιμετωπίσουν τον θυμό της, την απογοήτευσή τους, και εκείνο τον πολύ σκληρό επίλογο: «Δεν σ’αγαπάω!». Τόσο απλά.

Σε συνδυασμό με την κρίση και την περικοπή δραστηριοτήτων ελεύθερου χρόνου των παιδιών για οικονομία χρημάτων, τώρα έρχεται να προστεθεί στη ζωή τους και η Κυριακάτικη εργασία των γονιών. Περισσότερα παιδιά από εδώ και στο εξης, θα λένε ότι το Σαββατοκύριακο δεν έκαναν βόλτα με τη μαμά και τον μπαμπά, γιατί δούλευαν. Περισσότερα παιδιά θα λένε ότι είδαν τηλεόραση ή έπαιξαν στο τάμπλετ.

Προσθέσαμε δηλαδή και άλλες ομάδες εργαζόμενων γονέων σε εκείνη τη μερίδα όσων βίωναν την μητρότητα/πατρότητα με ενοχές για αυτά που δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους και αυξήσαμε και σε άλλες ομάδες παιδιών την απαίτηση για ακόμη μεγαλύτερη κατανόηση για τον κόσμο των μεγάλων, ο οποίος παρεπιπτόντως, λίγο τα αφορά και πολύ τα επηρεάζει.

Δευτέρα πρωί σε δημόσιο παιδικό σταθμό της Αθήνας, μετά από εργάσιμη Κυριακή. Να ρωτήσεις πως περάσανε τα παιδιά το Σαββατοκύριακο; Δεν γίνεται να μην ρωτήσεις, υπάρχουν παιδιά που ανυπομονούν να αφηγηθούν, να μοιραστούν, να εντυπωσιάσουν. Και τα υπόλοιπα παιδιά; Θα ακούσουν, θα κλειστούν στον εαυτό τους, θα ζηλέψουν και όταν μεγαλώσουν θα καταλάβουν και θα συγχωρήσουν την μαμά και τον μπαμπά, που ποτέ δεν είχαν μία Κυριακή ελεύθερη για αυτά. Δεν έφταιγαν.

Έλα στη θέση τους

του Γιάννη Τρουάντη

Και μετά ήρθαν οι τύψεις …
Κάποτε η Κυριακή ήταν αργία, θα λένε οι κατοπινοί. Τι να πρωτοχωρέσεις μέσα σε 800 λέξεις για να πενθήσεις την απώλεια της ευλογημένης μέρας;
Πώς να περιγράψεις το δράμα όσων στο ημερολόγιο η Κυριακή δεν έχει το διακριτό κόκκινο χρώμα που υποδηλώνει τις αργίες και το βιολογικό τους ρολόι εξωθείται, με βίαιο τρόπο, στον επαναπρογραμματισμό της εβδομάδας, με εφτά συνεχόμενες μέρες εργασίας; Πρόκειται για τους ανώνυμους αντι-ήρωες της καθημερινότητας που με μόνο όπλο τη βιοπάλη υπομένουν με σκυμμένο κεφάλι τη λαίλαπα που σαρώνει εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με πολύχρονους αιματοβαμμένους αγώνες. Και πώς αλλιώς όταν η κοινωνία, αλλοτριωμένη σε τεχνητούς μηχανισμούς κοινωνικού αυτοματισμού, δε βάζει πλάτη και δεν εξεγείρεται σύσσωμη; Αυτούς τους εργαζομένους, θύματα αδιέξοδων πολιτικών που τους μετατρέπουν σε σύγχρονους είλωτες χωρίς ελεύθερο χρόνο και οικογενειακή ζωή και στους οποίους το ένστικτο της επιβίωσης, ο αγώνας για τον επιούσιο, κατισχύει της διεκδίκησης αξιοπρεπούς εργασίας, που αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση κάθε πολιτισμένου κράτους για ένα στοιχειώδες βιοτικό επίπεδο που αρμόζει στον άνθρωπο.
Τι να πεις για τους φερόμενους ως επαΐοντες τροϊκανούς γραφειοκράτες που καμώνονται τους σωτήρες μας και παρά την ομολογία για εσφαλμένη συνταγή στον ασθενή εξακολουθούν να του χορηγούν λάθος φάρμακο -και μάλιστα σε αυξημένες δόσεις- σαν να θέλουν να δοκιμάσουν σε πραγματικές συνθήκες, κι όχι στο εργαστήριο, τις αντιδράσεις κάποιου πειραματόζωου; Οι δανειστές -βασανιστές- που κατ’ ευφημισμό μόνο λέγονται εταίροι, επιβάλλουν, εκδικητικά και με σαδιστική διάθεση αδυσώπητα μέτρα σε όσους σήκωσαν κεφάλι και αμφισβήτησαν την αυθεντία τους, τα οποία παρουσιάζουν τεχνηέντως ως αναπτυξιακά σε μια ελεύθερη οικονομία αν και -στην πράξη- αυτό που κάνουν, είναι να βαθαίνουν την ύφεση σε μια χώρα που πλήττεται βάναυσα από την οικονομική κρίση. Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι η έλλειψη χρόνου για ψώνια τις Κυριακές αλλά τα άδεια πορτοφόλια των ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων.
Πώς να βρεις τις κατάλληλες λέξεις, αντί για κάποιο εύληπτο σκίτσο, για να στιγματίσεις τις απρόσωπες αδηφάγες αγορές που, με όχημα τον ψυχρό κόσμο των στατιστικών, μεθοδεύουν βάρβαρες πρακτικές, οι οποίες αντί να βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων επιστρέφουν σε φεουδαρχικά πρότυπα οργάνωσης της οικονομίας που προσβλέπει στην ανακατανομή του τζίρου στα μονοπώλια και τις πολυεθνικές και βάζει ταφόπλακα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τη ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας;
Τι να πεις για τους πολιτικούς, χαμένους στο δικό τους νιρβάνα, που τελούν σε πλήρη διάσταση με τη λαϊκή βούληση, διαγκωνίζονται για τη διεκδίκηση μεγαλύτερου μέρους της πολιτικής πίτας -ενίοτε και με ασύμβατες θνησιγενείς συμμαχίες- εγκλωβισμένοι σε ιδεοληπτικές εμμονές χωρίς κανένα εφικτό όραμα για την έξοδο από την κρίση και μετατρέπονται, εν μία νυκτί, και οι πιο φανατικοί αντιμνημονιακοί σε “yesmen”;
Τι να πεις για τους εργοδότες –μικροδικτάτορες, που τα απορρυθμιστικά μέτρα στην αγορά εργασίας για τον κοινωνικό ιστό, αποτελούν εφαλτήριο για εκμετάλλευση των εργαζομένων και δούρειο ίππο για την εντατικοποίηση των όρων εργασίας καθώς πολλές φορές τα ανοιχτά μαγαζιά αποτελούν απλώς αξιοθέατο για τους περισσότερους; Και τι να πεις, βέβαια, για τις μειοψηφίες εκείνες που προκρίνουν τη συνεργατική σχέση με το προσωπικό, τα οποίο δεν το βλέπουν μόνο ως απρόσωπο συντελεστή παραγωγής αλλά επενδύουν στη διαπροσωπική σχέση εργοδοσίας κι εργαζομένων, δίνοντας φωτεινό παράδειγμα υγιούς οικονομικής ανάπτυξης και βάζοντας το δικό τους λιθαράκι στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής σε μικροκλίμακα;

Και τι να πεις, τέλος, για την ευθύνη της κοινωνίας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο που τελεί σε σύγχυση και παρακολουθεί μουδιασμένη τα τεκταινόμενα, ανήμπορη να συγκροτηθεί σε συμπαγές μέτωπο που θα βάλει φραγμό και θα αναχαιτίσει την εξαΰλωση των συνεκτικών κρίκων των μελών της και είναι συνένοχη για το λόγο αυτό.

Τι να πρωτοπείς… Μην πεις τίποτα, καλύτερα. Αλλά μη μείνεις κι άπραγος, βολεμένος στο αποτύπωμα που αφήνει στον καναπέ ο χοντρόπετσος ωχαδερφισμός σου. Βάλ’ τα στη ζυγαριά, και στάθμισε. Αλλά για να έχει το ζύγι αξία, βάλε και τον εαυτό σου στη θέση όλων αυτών που βάλλονται ακούσια.

Και μετά ΔΡΑΣΕ. Δράσε για να προλάβεις τα γεγονότα που διαψεύδουν αναμφισβήτητα κάθε συγκρατημένη προσδοκία για το υποφερτό ξεπέρασμα της κρίσης και που μέχρι τώρα μετρά ουκ ολίγα θύματα σ’ αυτήν την ιδιότυπη κατοχή που βιώνει η χώρα. Προπαντός, μην ξεγελαστείς και σκεφτείς επιπόλαια ότι ΕΣΥ είσαι έξω από το χορό και οι συνέπειες της κρίσης δεν σ’ αγγίζουν. Το ίδιο λάθος έκανε κι ένας Γερμανός πάστορας*, ο οποίος όταν το φασιστικό καθεστώς της Γερμανίας κυνήγησε διάφορες κοινωνικές και φυλετικές ομάδες επέδειξε ένοχη σιωπή κι όταν στο τέλος ήρθε και η δική του σειρά και φυλακίστηκε κι ο ίδιος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από τους ναζιστές, ήταν πολύ αργά για μεταμέλειες που θα απέσειαν την πρότερη ευθύνη του και πλέον δεν είχε μείνει κανένας να διαμαρτυρηθεί γι’ αυτόν και να τον συντρέξει.

ΥΓ Μια ολοένα κατακερματιζόμενη κοινωνία που το -προς το παρόν- αλώβητο τμήμα της διαβιοί ταμπουρωμένο στη δική του ψευτοασφάλεια, μη συντασσόμενο στο δίκαιο αγώνα των πολλών, είναι καταδικασμένη σε αποσύνθεση· αντίθετα, η αλληλεγγύη είναι η χρυσή σταθερά με την υψηλότερη προστιθέμενη αξία για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.
…………………….
* Για την ιστορία, πρόκειται για τον Μάρτιν Νίμελερ

Ξημέρωμα Κυριακής

του Αντώνιου Ευθυμίου

Ξημέρωμα Κυριακής…

Βγήκε στο χαγιάτι η Ηώς

να μαζέψει το στραπατσαρισμένο φεγγάρι,

κείνο που άφηκε εψές να στεγνώσει

απ’ την προηγούμενη νύχτα.

 

Τα ακροδάχτυλά της μπλέκονται αρμονικά

μέσα στις ατσαλένιες χορδές της απλώστρας

και με κινήσεις βιρτουόζου αρπιστή

αρχίζει να παίζει το ρέκβιεμ της αυγής.

 

Ένα ένα τα αστέρια αυτοχειριάζονται

στη δίνη του ορίζοντα

κι οι πρώτες ηλιαχτίδες στο περβάζι της έγειραν

σα χρυσά στάχυα που γλίτωσαν το θερισμό.

 

Ξημέρωμα Κυριακής…

Η πρωινή μυρουδιά από γιασεμί κι αγιόκλημα

μεθά το πεζοδρόμιο το σταχτί

και στα μαβιά πέταλα ενός κυκλάμινου

λαγοκοιμάται η αδάκρυτη πάχνη.

 

Στις πλατείες οι ζεστές φωνές των παιδιών

αγκαλιάζουν αβίαστα την ψυχρή άσφαλτο.

Αρκεί ένα δροσάτο αγέρι ανεμελιάς

για να σβήσουν της έγνοιας τα κεριά.

 

Σήμερα όλα τα ρολόγια απεργούν

κι ίσως μείνει ο χρόνος ορφανός από ανθρώπους.

Σχολούν νωρίς και τα τροχοφόρα,

μήπως αγαλιάσει για λίγο τούτη η πόλη.

 

Όσοι αστοί ψάχνουν σε τσιμεντένιο βούρκο τη γαλήνη,

ας απιθώσουν το βλέμμα τους στο κατώφλι του ουρανού,

μακριά απ’ το νέφος που τα όνειρά τους μουτζουρώνει.

Έχει ροδίσει πια η ανατολή κι είναι η μέρα Κυριακή.

Κυριακή

του μουσικού συγκροτήματος Γραμμή 34

Άνοιξα τα μάτια, είναι πρωί και βλέπω ήλιο,
δυο γουλιές καφέ, νέο ξεκίνημα σε λίγο,
να βγω από το σπίτι μου, κάπου να περπατήσω,
δε θέλω ν’ αγχωθώ, μα ούτε και ν’ αργήσω.
Δε θέλω να χτυπήσει απ’ τη δουλειά το κινητό μου,
και θέλω λίγο χρόνο και για τον εαυτό μου,
να γυρίζω, να γυρίζω και να μη μου φτάνει,
να τη βγάλω με παρέα κάτω στο λιμάνι.

Ρεφραίν:

Μια μέρα έχω δική μου,

κι είναι Κυριακή.

Μια μέρα θέλω ήλιο,

από το πρωί.

Μια μέρα να ξυπνώ,

χωρίς να πρέπει

να ξέρω που θα φτάσει

και τι μου επιτρέπει.

Στο κέντρο να βρεθώ, να μαζεύω εικόνες,
από όμορφες στιγμές, που δε χωράν κανόνες,
να κοιτώ ανθρώπους, με διάφορες εκφράσεις,
άλλους να κυνηγούν και άλλους να προφτάσεις.
Κάπου θα ξαποστάσω, μπορεί σ’ ένα παγκάκι,
χαραγμένα δύο λόγια, που τα’ γραψε παιδάκι,
Να γυρνώ- να γυρνώ και να ζητάω κι’ άλλο,
απόψε όλη μέρα έξω θα τη βγάλω.

Ρεφραίν

Έξι μέρες τη βδομάδα τρέχω για μια δουλειά,
βαρέθηκα τα ίδια μούτρα και τα’ αφεντικά,
Δευτέρα να ξυπνώ και να κοιμάμαι Σάββατο,
αλλά έτσι σου λεν πρέπει να βγει το μεροκάματο.
Δε γαμιέται λέω ΄γω, κάπως θα τη βολέψω,
θα ξυπνώ τις Κυριακές και πάλι θα’ μαι έξω,
θα γυρνώ-θα γυρνώ και πάντα θα γυρεύω,
τρόπους διάφορους και λόγους, ποτέ να μη ξεμένω.
Να μιζεριάζω δε μπορώ κι άντε να γαμηθούνε,
όλα αυτά που τρων απ’ τον ελεύθερό μου χρόνο,
να ξεγνοιάσω προτιμώ, αφού πάλι θα με βρούνε,
τόσες υποχρεώσεις που δε μ’ αφήνουν μόνο.
Να φορτώνω έξι μέρες και μια να αδειάζω,
να κοιμάμαι έξι νύχτες και μια να διασκεδάζω,
όσο περνάν οι μέρες, Κυριακή μου δε σ’ αλλάζω,
το σίγουρο με φίλους, κάπου έξω θα τη βγάζω.

Ποτέ την Κυριακή! Κάλεσμα και όροι συμμετοχής

«Σήμερα είναι Κυριακή
Για πρώτη φορά με άφησαν σήμερα και βγήκα στη λιακάδα
Δε μου ‘τυχε ποτέ σε όλη τη ζωή μου
Να μείνω έτσι ακίνητος κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό»

Ναζίμ Χικμέτ, “Κυριακή”, 1947

Ανοιχτό κάλεσμα

Το τελευταίο διάστημα, το δικαίωμα στην κυριακάτικη αργία είναι ένα από τα εργασιακά – ανθρώπινα δικαιώματα που κινδυνεύουν και πάλι να χαθούν ως αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που προωθούνται σε παγκόσμιο επίπεδο με αφορμή την οικονομική κρίση. Στην Ελλάδα οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στους κλάδους του εμπορίου και των αλληλέγγυων συλλογικοτήτων κατάφεραν να ανασταλεί προσωρινά η ρύθμιση για το άνοιγμα των καταστημάτων και τις 52 Κυριακές και να περιορισθεί σε 8 ανοιχτές Κυριακές το χρόνο, όμως ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την πλήρη νομοθετική κατοχύρωση του δικαιώματος της κυριακάτικης αργίας.

Στo πλαίσιo αυτό και με την πεποίθηση ότι ένας τέτοιος αγώνας μπορεί και οφείλει να πάρει ποικίλες μορφές δράσης, η Ομάδα Δημιουργικής Γραφής του Κοινωνικού Κέντρου/ Στεκιού Μεταναστών Θεσσαλονίκης και το Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων συνδιοργανώνουν δράση δημιουργικής γραφής με στόχο την προάσπιση της κυριακάτικης αργίας.

Απευθύνουμε, λοιπόν, κάλεσμα για κείμενα: διηγήματα, ποιήματα ή μονόπρακτα θεατρικά, πρωτότυπα ή δημοσιευμένα, με θέμα την Κυριακή και την κυριακάτικη αργία.

Η Κυριακή έχει αποτελέσει αντικείμενο και φόντο αφήγησης σε πλήθος λογοτεχνικών έργων στο παρελθόν. Μέσα από την παρούσα δράση ελπίζουμε να αναδείξουμε σύγχρονα λογοτεχνικά κείμενα γραμμένα από τα κάτω, γύρω από το συγκεκριμένο θέμα.

Τα κείμενα που θα συλλεχθούν θα δημοσιευθούν αρχικά σε μπλογκ στο διαδίκτυο και θα αξιοποιηθούν ευρύτερα για την ανάδειξη του προβληματισμού και την ευαισθητοποίηση του κοινού γύρω από το ζήτημα της κυριακάτικης αργίας. Υπάρχει, επίσης, η πρόθεση για την έκδοση βιβλίου με επιλεγμένα κείμενα με στόχο πάντοτε την ενίσχυση του αγώνα για την πρόασπιση της κυριακάτικης αργίας και του ελεύθερου χρόνου μας.

—–

Ιστορικό πλαίσιο

Τι είναι, όμως, η κυριακάτικη αργία; Δώρο των θεών ή προϊόν της ανθρώπινης ιστορίας; Η Κυριακή αποτελούσε ημέρα ανάπαυσης από την εργασία ήδη στην φεουδαρχική εποχή, όντας στενά συνδεδεμένη με την πρακτική της θρησκείας και τον κοινωνικό έλεγχο που ασκούνταν μέσω αυτής – και ας μην ξεχνάμε ότι δίπλα στη χριστιανική Κυριακή έχουμε το εβραϊκό Σάββατο και την μουσουλμανική Παρασκευή. Κατά τη μετάβαση στην καπιταλιστική οργάνωση της εργασίας η αργία της «ιερής» ημέρας της εβδομάδας γρήγορα εξέλειψε και έπρεπε να διεκδικηθεί εκ νέου για να θεσμοθετηθεί τελικά ως βασικό δικαίωμα του κόσμου της εργασίας κατά το πέρασμα στον 20ο αιώνα. Λίγες δεκαετίες αργότερα ο θεσμός της κυριακάτικης αργίας αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής στο πλαίσιο το ευρύτερου προβληματισμού που ανέδειξαν τα ριζοσπαστικά κινήματα για την εργασία και την αλλοτριωμένη σχέση των εργαζομένων με τον χρόνο, μισθωμένο ή «ελεύθερο» – ή ακόμη αόρατο και απλήρωτο κατά τη φεμινιστική οπτική.

Στην Ελλάδα η κυριακάτικη αργία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις πρώτες εργατικές διεκδικήσεις του 1893, μόλις 7 χρόνια μετά τα αιματοβαμμένα γεγονότα στο Σικάγο και τη θέσπιση της εργατικής Πρωτομαγιάς. Τη χρονιά εκείνη, 2000 εργαζόμενοι ξεχύθηκαν για πρώτη φορά στους αθηναϊκούς δρόμους διεκδικώντας μεταξύ άλλων: “Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι πολίται ν’ αναπαύωνται.” Η κυριακάτικη αργία νομοθετήθηκε τελικά στις 2 Γενάρη του 1910 ως ημέρα ξεκούρασης και θεμελιακό εργατικό δικαίωμα. Έναν αιώνα αργότερα, το θέμα επανέρχεται, επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.

—–

Πολιτικές εξελίξεις για την κυριακάτικη αργία

Η 1η Νοέμβρη ήταν η 5η Κυριακή με ανοιχτά εμπορικά καταστήματα για το 2015, καθώς ο νόμος 4177/2013 για τις «8 Κυριακές» παραμένει εν ισχύ, παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης για την κατάργησή του. Ταυτόχρονα τα προαπαιτούμενα του 3ου μνημονίου προβλέπουν την εφαρμογή της διαβόητης εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ για πλήρη απελευθέρωση της λειτουργίας των καταστημάτων όλες τις 52 Κυριακές του χρόνου.

Η λειτουργία των καταστημάτων και τις Κυριακές αποτελεί ένα μέτρο καταστροφικό για εργαζόμενους και μικροκαταστηματάρχες, καθώς επιταχύνει τα λουκέτα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ανακατανέμει τον τζίρο σε όφελος των μεγάλων αλυσίδων, των malls και των εκπτωτικών χωριών και δημιουργεί συνθήκες κυριαρχίας των μεγάλων επιχειρήσεων. Ο αντεργατικός αυτός νόμος συμβάλλει άμεσα στη διάλυση των μισθών, των ωραρίων, των εργασιακών σχέσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων στο εμπόριο, οι οποίοι και οι οποίες καλούνται να εργαστούν επιπλέον και τις Κυριακές, εξουθενωμένοι/ες και πολλές φορές απλήρωτοι/ες.

Από την πλευρά των εργαζομένων είναι δεδομένο ότι τίποτε δεν πρόκειται να χαριστεί ή να κερδηθεί μέσω κάποιου σωτήρα, ενώ είναι σαφές ότι η λειτουργία των καταστημάτων στο εμπόριο τις Κυριακές μπορεί να γίνει το πρώτο βήμα για τη συνολική κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας σε κάθε κλάδο.

—–

Όροι συμμετοχής

1. Γίνονται δεκτά πεζά, ποιήματα και μονόπρακτα θεατρικά κείμενα.
2. Ο αριθμός των λέξεων του κάθε κειμένου δε θα πρέπει να ξεπερνά τις 800.
3. Τα κείμενα αποστέλλονται στο email pote.kuriaki@gmail.com – σε μορφή εγγράφου (π.χ. Word), γραμματοσειρά Arial, μέγεθος 12.
4. Κείμενα μπορεί να αποστείλει όποιος/α επιθυμεί χωρίς περιορισμούς ηλικίας.
5. Τα κείμενα μπορεί να είναι γραμμένα στα ελληνικά ή σε οποιαδήποτε άλλη σύγχρονη γλώσσα (οι ομάδες θα μεριμνήσουν για την αξιολόγηση των κειμένων στις διάφορες γλώσσες).
6. Η αξιολόγηση και επιλογή των κειμένων θα γίνουν από την Ομάδα Δημιουργικής Γραφής του Κοινωνικού Κέντρου/Στεκιού Μεταναστών Θες/νίκης και το Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων.
7. Κείμενα με ρατσιστικό, σεξιστικό, ομοφοβικό ή τρανσφοβικό περιεχόμενο και γενικότερα κείμενα που προσβάλουν την αξιοπρέπεια ανθρώπων και ζώων δε θα δημοσιευθούν.
8. Οι συγγραφείς παραχωρούν τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου τους για τις ανάγκες του παρόντος εγχειρήματος, διατηρούν όμως το δικαίωμα να δημοσιεύσουν και να αξιοποιήσουν το κείμενό τους όπως αλλιώς επιθυμούν.
9. Διευκρινίζουμε ότι τα συλλεχθέντα κείμενα σε καμία περίπτωση δε θα γίνουν αντικείμενο κερδοσκοπίας από τις ομάδες μας.
10. Αν και θεωρούμε αντι-δημιουργικό να δουλεύουμε μέσα σε πιεστικά πλαίσια με προθεσμίες, για πρακτικούς λόγους προτείνουμε ως προθεσμία για τη συλλογή των κειμένων την Κυριακή 28 Φλεβάρη 2016.

—–

Περισσότερες πληροφορίες:

Ομάδα Δημιουργικής Γραφής – Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστών Θεσ/νίκης
https://grafitoustekiou.wordpress.com/
email: omada.grafis.stekiou@gmail.com

Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων Θεσ/νίκης
http://diktioanergwnthess.blogspot.gr/
email: diktioanergwnthess@gmail.com