Μια μέρα μα ποια μέρα..;

της Στέλλας Μεταξά

Ήταν Κυριακή πρωί. Δεν είχα βάλει ξυπνητήρι κι έτσι ξύπνησα με τις πρώτες ακτίνες που πέρασαν από τις γρίλιες του παραθύρου μου. Τι ωραία να σου χαϊδεύει ο ανοιξιάτικος ήλιος το μάγουλο… Τεντώθηκα νωχελικά και χάζεψα για κάνα πεντάλεπτο, ίσως δεκάλεπτο το λευκό ταβάνι.

Τι να έκανα σήμερα; Δεν είχα πλάνο. Είναι η μόνη μέρα της εβδομάδας, που της επιτρέπω απλά να συμβεί. Χωρίς πλάνο. Όλες οι άλλες έχουν άγχος, τρέξιμο, ρολόγια… Αυτή όχι. Κρατάει την ισορροπία, παραμένοντας πεισματικά χαλαρή και απρογραμμάτιστη. Σαν να βγάζει ευθαρσώς τη γλώσσα στις υπόλοιπες…

«Ας βγω, είπα, να περπατήσω στην παραλία. Είναι τόσο ωραία μέρα…» Ντύθηκα, ετοιμάστηκα, πήρα κι ένα κριτσίνι στο χέρι και βγήκα.

Ο φούρνος απέναντι από το σπίτι μου ήταν ανοιχτός. Περίεργο. «Αυτοί είναι πάντα κλειστοί τις Κυριακές», σκέφτηκα,» Τι έπαθαν σήμερα ? Ίσως έχουν ετοιμασίες. Ποιος ξέρει?». Έστριψα από τη γωνία και βγήκα στο δρόμο. Κίνηση, περαστικοί, αυτοκίνητα… «Μα τι γίνεται σήμερα; Γιατί τέτοιος χαμός; Είναι κανένας Μαραθώνιος;» Ανοιχτό και το φαρμακείο… «Θα εφημερεύει φαίνεται», αυτο- καθησυχάστηκα. Κι όμως, λίγο πιο κάτω ανοιχτό και το προποτζίδικο, και το μαγαζί με τις αντίκες..! «Απίστευτο! Πώς είναι δυνατόν; Μήπως δεν είναι Κυριακή; Μήπως μπερδεύτηκα και είναι Δευτέρα; Ω, Χριστέ μου! Θα με ψάχνουν στη δουλειά..! Πήγε κιόλας 11! Την έβαψα… Μα, δεν μπορεί. Ονειρεύομαι! Τώρα θα με τσιμπήσω και θα ξυπνήσω.»

Με τσίμπησα. Και τίποτα. Όλα ίδια. Δεν ήταν εφιάλτης… Ή μάλλον είναι. Εφιάλτης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s